Koorvisite bij Solid Sound Pop Vocals

Op een goeie maandag, eind mei, belde ik met dirigente Akke Bosma. We hadden via Facebook van elkaar gezien dat we er af en toe flink doorheen zaten en afgesproken om eens even te sparren. Allebei hadden we het gevoel dat we tekort schoten en niet creatief genoeg waren. Terwijl Akke volgens mij juist heel veel doet en nu eenmaal in haar eentje de korencrisis niet kan oplossen. (Jeetje, wat een tekortschieting…)

Ik zat aan te hikken tegen het zoomen met een groep, want online zanglessen, oké, daar had ik al een modus voor en tot mijn verbazing leverde het bij sommige leerlingen zelfs doorbraken op, dus vooruit, dat was een handige toevoeging gebleken. (Zeker geen vervanging, oh nee!)

Mijn groepsactiviteiten lagen echter volledig stil, omdat koren niet bij elkaar konden zijn en dus geen workshops hoefden. Bedrijven idem dito en die hadden ook wel iets anders aan het hoofd. Ook mijn open zangworkshops konden natuurlijk niet doorgaan. De meh-factor was hoog.

Totdat ik tegen Akke opmerkte dat ik eigenlijk een keer bij een online repetitie zou willen zijn, zodat ik kon ervaren hoe dat was en misschien nieuwe ideeën kon opdoen. Nog diezelfde avond zit ik online op koorvisite bij Solid Sound Pop Vocals in Drachten!

Hoe doen ze dat?

Eerst staan alle microfoons open en kan iedereen even gezellig met elkaar praten. Bij ieder hoofd dat in beeld komt stijgt de vreugde en de hartelijkheid. Na een paar minuten zet Akke de microfoons uit en nodigt iedereen uit om te gaan staan en te bewegen met voor- en nadoen. Ik zie het effect van de vertraging, maar zonder zingen maakt dat niet uit. Alleen als er achter de schermen steeds een andere ‘leider’ wordt aangewezen ontstaat er verwarring, want zonder geluid zie je niet wie de nieuwe leider is* . Het resultaat is een gezellig zootje. Helemaal niet erg.

*) Bij Zoom kun je (als je goed oplet) zien wie er aan het woord is.

Dan gaan we zingen. Akke speelt het refrein van een nieuw stuk, waarvan ze de tekst in het chatveldje heeft gezet, voor het gemak. Ze nodigt iedereen uit om de melodie te zingen. Nu vallen mij twee dingen op. 1. Het is een rare gewaarwording om mensen wel te zíén, maar niet te hóren zingen. En 2. Ik hoef niet stil te blijven zitten, want niemand hoort me, dus ik mag lekker meezingen! (Dit is voor mij altijd het moeilijkste; stil op een stoel zitten en alleen maar luisteren. Wie mij kent, snapt dit.)

Na een paar herhalingen mag er een tweede stem bij. Dan een andere klank. Met of zonder lucht. Met “twang” (interne klankversterking). Als solist. En dan ad lib, improviserend, leef je uit, maak er wat van. Akke blijft de melodie zingen, begeleid op de piano. Ik zie de zangers genieten en voluit zingen en ben heel benieuwd hoe ze klinken!

Ook sociaal

Nu volgt een sociaal moment. De zangers krijgen één voor één het woord. Ze mogen één ding zeggen dat ze graag kwijt willen en geven dan de beurt door. Eén koorlid vertelt dat ze die week vijf andere koorleden heeft ontmoet en dat dat heel fijn was. Ik zie iedereen knikken en glimlachen.

We gaan weer zingen. Weer een nieuw stuk, dat ze dus nog niet “in het echt” hebben gerepeteerd. Akke heeft bestanden ingezongen waarmee de zangers hebben gestudeerd. Nu zingt ze één voor één de partijen voor en laat de verschillende stemgroepen meezigen, met en zonder geluid. Zo doen ze twee arrangementen.

Bij een derde stuk zet iedereen thuis het oefenbestand aan om bij mee te zingen en per stemgroep of solist zet Akke het geluid aan. Zo kan ze toch horen hoe het klinkt en aanwijzingen geven.

Tussendoor krijgen we nog een sociaal momentje in verschillende breakout rooms (even apart met een klein groepje) waarbij we een groepsopdracht krijgen. Vier mensen moeten een kwart van hun gezicht vlakbij de camera houden, in opdracht van een leider, die vervolgens een screenshot maakt van het ontstane gezicht. De resultaten zijn… anatomisch uitdagend.

Als toetje zet Akke een live opname op van het koor zelf en nodigt iedereen uit om even lekker mee te zingen. Ik geniet van de opname en de gezichten van de koorleden. (Zingende mensen zijn mooi.)

Mijn wederdienst aan het eind van de repetitie doe ik in de vorm van een paar tips voor de Engelse klankvorming. Want, ik snap ineens hoe ik die workshop kan omzetten naar een online versie. En hoe ik die dus na de Coronatijd zelfs op twee manieren kan aanbieden.

Conclusies van mijn online koorvisite.

  1. Dit is een hecht koor, met heel veel discipline. Ze hebben duidelijk besloten dat ze willen roeien met de riemen die ze hebben en ze gooien zich vol positiviteit in het proces. Dan werkt het. Hulde.
  2. Voor de dirigent is zo’n online repetitie een gigantische aanslag op de stem en de energie. Je bent de hele tijd aan het woord, je hoort bijna niks, dus je werkt in het luchtledige en er is geen nazit, dus je weet ook niet hoe de avond ontvangen is. Geen wonder dat je dan een gevoel krijgt dat je tekort schiet of niet goed of creatief genoeg bent. Je mist de vervulling van het echt samen naar een resultaat werken. Dat het dan toch nog zo leuk en gezellig is, is een enorme verdienste. Wederom, hulde.
  3. De tijd moet van begin tot eind heel strak ingedeeld zijn, anders werkt het niet. En dat kost extra tijd. Het is dus niet alleen harder werken voor de dirigent, maar ook meer.
  4. Als eenmalig koorlid heb ik toch kunnen genieten van het zingen, zelfs een beetje van het samen zingen, want ik zong mee met Akke of met de vierstemmige bestanden, maar de akoestische voldoening van écht samen zingen, die ontbrak.
  5. Ik was na afloop bekaf. Niet erg, wel opvallend.
  6. Akke Bosma is tamelijk briljant.
  7. Ik houd van zingende mensen.
  8. Zingen in een koor is veel meer dan zingen in een koor!